عاشقی یعنی...

 

 

 

هر کس به طریقی دل ما میشکند

                                                      

                                                 بیگانه جدا دوست جدا می شکند

 

              بیگانه اگر می شکند حرفی نیست

 

                                                   از دوست بپرسید چرا می شکند

  

|+|

عشق

 

 

 

سلام به شما دوستان گرامی :

بهترین دوست اون دوستیه که بتونی باهاش روی یک سکو ساکت بشینی و چیزی نگی ووقتی ازش دور میشی حس کنی بهترین گفت وگوی عمرت رو داشتی.

ما واقعا" تا چیزی رو از دست ندیم قدرش رو نمیدونیم ولی در عین حال تا وقتی که چیزی رو دوباره بدست نیاریم نمیدونیم چی رو از دست دادیم.

 اینکه تمام عشقت رو به کسی بدی تضمین بر این نیست که اون هم همین کاروبکنه پس انتظار عشق متقابل نداشته باش.فقط منتظر باش تا اینکه عشق آروم تو قلبش رشد کنه واگر اینطور نشد خوشحال باش که توی دل تو رشد کرده.

 

در عرض یک دقیقه میشه یک نفر رو خرد کرد در یک ساعت میشه یکی رو دوست داشت و در یک روز میشه عاشق شد.ولی یک عمر طول میکشه تا یکی رو فراموش کرد.

دنبال نگاهها نرو چون میتونن گولت بزنن.

دنبال دارایی نرو چون کم کم افول میکنه.دنبال کسی باش که باعث بشه لبخند بزنی چون فقط با یک لبخند میشه یک روز تیره رو روشن کرد.کسی رو پیدا کن که تو رو شاد کنه .

دقایقی تو زندگی هستن که دلت برای کسی اونقدر تنگ میشه که میخوای اونو از تو رویات بکشی بیرون وتو دنیای واقعی بقلش کنی.

رویایی رو ببین که میخوای.

جایی برو که دوست داری .

چیزی باش که میخوای باشی چون فقط یک جون دلزی ویک شانس برای این که هرچی دوست داری انجام بدی.

آرزو میکنم به اندازهی کافی شادی داشته باشیتا خوش باشی، به اندازه ی کافی بکوشی تا قوی باشی.

همیشه خودتو جای دیگران بذاراگر حس میکنی چیزی ناراحتت میکنه احتمالا"دیگران رو هم آزار میده.

عشق با یه لبخند شروع میشه با یه بوسه رشد میکنه و با اشک تموم میشه .

روشنترین آیندههمیشه روی گذشتهفراموش شده شکل میگیره.

نمیشه تا وقتیکه دردها و رنجها رو دور نریختی توی زندگی به درستی پیش بری

وقتی به دنیا اومدی تو تنها کسی بودی که گریه میکردیوبقیه میخندیدن ،سعی کن یه جوری زندگی کنی که وقتی رفتی تنها تو بخندی وبقیه گریه کنن

نظر یادت نره متشکرم        

 

|+|

امتحان احساسها نسبت به عشق

 

 

 

 

 

 

 

 

روزی روزگاری در جزیره ای دور افتاده ،تمام احساسها کنار هم به خوبی وخوشی زندگی میکردند خوشبختی ،پولداری،عشق،دانایی،صبر،غم،ترس و.... هرکدام به روش خود میزیستند تا اینکه یه روز....دانایی به همه گفت:هرچه زودتر این جزیره را ترک کنین زیرا به زودی آب این جزیره را خواهد گرفت واگر بمانید غرق میشوید تمام احساسها بادست پاچگی قایق های خود را از انبار خونه شون بیرون آوردند تعمیرش کردند و پس از عایق کاری و اصلاح پاروها،آنها را به آب انداخته ومنتظر روز حادثه شدند روز حادثه  که رسید همه چیز از یک طوفان بزرگ شروع شد وهوا به قدری خراب شد که همه به سرعت سوار قایقها شدند وپارو زنان جزیره رو ترک کردنددر این میان عشق هم سوار  بر قایقش بود اما به هنگام دور شدن از جزیره متوجه حیوانات جزیره شد که همگی به کنار ساحل آمده بودند و  وحشت را نگهداشته بودند ونمیگذاشتند که او سوار بر قایق شود عشق سریعاً برگشت و قایقش را به همه ی حیوانها و  وحشت  زندانی شده توسط آنها سپرد. آنها همگی سوار شدند ودیگر جایی برای عشق نماند قایق رفت و عشق تنها در جزیره ماند جزیره لحظه به لحظه بیشتر زیر آ می رفت عشق تا زیر گردن در آب فرو رفته بود او نمیترسید زیراترس جزیره را ترک کرده بود اما نیاز به کمک داشت.فریاد زد و از همه ی احساسها کمک خواست .اول کسی جوابش را نداد.در همان نزدیکی ها ،دوستش  ..پولداری.. را دید وگفت: ..پولداری..  ..عزیز.. به من کمک کن..پولداری گفت:متاسفم ،قایق من پراز پول وشمس طلاست و جای خالی ندارد..عشق..گفت:رو به سوی قایق ..غرور .. کردوگفت:مرا نجات میدهی غرور پاسخ داد :هرگز ؛تو خیسی ومرا خیس میکنی ..عشق..رو به سوی ..غم..کرد وگفت عای غم عزیز مرا نجات بده اما غم گفت:متاسفم عشق عزیز من اونقدر غمگینم که یکی باید بیاید ون خودمو نجات بده در این بین ..خوشگذرانی و بیکاری از کنار عشق گذشتند ولی عشق هرگز از آنها کمک نخواست از دور شهوت را دید وبه او گفت: ..شهوت..عزیز من مرا نجات میدی شهوت پاسخ داد هرگز.....برو به درک....سالها منتظر این لحظه بودم که بمیری ...حالا بیام نجاتت بدم ...؟؟؟ عشق که نمیتوانست ناامید باشهرو به سوی خدا کرد وگفت خدایا منو نجات بده ناگهان صدایی از دور به گوشش رسید که فریاد میزد: نگران نباش من دارم به کمکت می آیم عشق آنقدر آب خورده بود که دیگه نمیتونست روی آب خودشو نگه داره و بیهوش شد .پس از به هوش آمدنبا تعجب خودشو تو قایق ..دانایی... یافت. آفتاب در حال طلوع مجدد بود و دریا آرامتر از همیشه. جزیره آرام آرام داشت از زیرهجوم آب بیرون می آمد زیرا امتحان نیت قلبی احساسهای دیگه به پایان رسیده بود.عشق برخواست،به دانایی سلام کرد واز او تشکر نمود دانایی پاسخ سلامش را داد و گفت:من شجاعتش رو نداشتم که به سمت تو بیایم شجاعت هم که قایقش دور از من بود نمیتوانست بای نجات تو راهی پیدا کند پس میبینی که هیچکدام از ما تو را نجات ندادیم یعنی اتحاد لازم را بدون تو نداشتیم تو حکم فرمانده بقیه ی احساسها را داری.عشق با تعجب گفت:پس اون صدا کی بود که به من گفت برای نجات من میاد؟؟دانایی گفت او زمان بود...عشق با تعجب گفت زمان؟؟؟دانایی لبخندی زد و پاسخ داد:بله زمان...چون این فقط زمان است که لیاقتش را دارد که بفهمد عشق چقدر بزرگ است....

 

 

 

|+|

نوشته های پیشین

<-ArchiveTitle->